Na duizenden uren met ondernemers en leiders is er één moment dat me nooit verveelt.

Niet wanneer iemand een goed antwoord vindt.
Niet wanneer iemand precies kan uitleggen hoe het zit.

Maar wanneer iemand ineens heel hard om zichzelf moet lachen.

Ik zie het gelukkig veel in mijn coachtrajecten maar eigenlijk zie ik het vooral omdat ik het zelf zo goed ken.

Vroeger dacht ik dat ik pas serieus genomen werd als ik mijn analyses, mijn methodieken en mijn serieuze houding op tafel legde. Ik had overal een verklaring voor. Alles dichtgetimmerd met logica. Een masker dat nooit afging.

Dat waren mijn kwaliteiten.
Totdat ik merkte dat die kwaliteiten mijn harnas werden.

Ik zie mensen bij mij binnenkomen met hun titels, hun rollen en hun waterdichte logica.
Ze hebben overal een antwoord op.

Allemaal kwaliteiten.
Totdat die kwaliteiten een muur worden waar ze zelf achter vastzitten.

We hebben geleerd dat we altijd alles onder controle moeten hebben. Maar die drang naar controle is precies wat de groei blokkeert. Je raakt de verbinding met jezelf kwijt omdat je alleen nog maar je rol speelt.

Tot er ergens in het proces een moment komt waarop dat even wegvalt.

Niet spectaculair. Niet groots.

Ik zie het gebeuren tijdens een sessie en ik herken het uit duizenden: iemand ziet ineens wat hij al die tijd aan het doen was en denkt: "Serieus... doe ik dit nu echt al jaren?"

En precies daar gebeurt de echte doorbraak.
De rol en de kramp zakken weg. Het hoofd ontspant. De controledrang lost op in een lachbui.

Dat is het moment dat de weg vrijkomt voor echte rust. Voor een ander soort leiderschap. Want als je om jezelf kunt lachen, ben je niet langer een gevangene van je eigen patronen.

Je wordt weer puur. Helder. Jezelf.
En vanuit die ontspanning ontstaat de scherpte die je nodig hebt om de juiste beslissingen te nemen. Voor je team, je bedrijf of je gezin.

In mijn trajecten is die lach vaak het startsein voor de grootste transformaties.
Omdat je dan pas ziet wat er mogelijk wordt wanneer je stopt met vechten tegen je eigen rol.

Na al die jaren is dat eigenlijk nog steeds het mooiste van mijn werk.

Wanneer moest jij voor het laatst keihard om jezelf lachen omdat je ineens een van je eigen patronen doorzag?