Eerste week van januari. Ze was al ‘‘aan’’ voordat het jaar begonnen was.

Marjolein kwam binnen met de blik van iemand die “het jaar goed gaat aanpakken”.
Ze zei: "ik wil dit jaar goed beginnen, dus ik heb mijn agenda en week nu efficiënt en strak ingepland. Dan heb ik goed overzicht."

En ze liet me haar agenda zien alsof ik haar moest bevestigen dat dit goed was. Dat ze het ‘goed’ deed.

Haar agenda stond vol met januari-meetings, start van nieuwe projecten, teamoverleg en natuurlijk de nodige nieuwjaarborrels.
Ik zei: 𝐔𝐇𝐇𝐇𝐇𝐇𝐇𝐇… wat zeg je Marjolein, wat ga je allemaal doen?

Ze keek me aan, en je zag haar schakelen.
Alsof ze in één seconde snapte wat ik bedoelde.

Toen lachte ze.
Die lach die je doet als je doorhebt dat je jezelf net betrapt.

Gelukkig konden we er samen erg om lachen.

Toen zei ik: “Kom eens.”

Ik liet haar op mijn stoel zitten.

“Lees je agenda nu hardop.
Niet als manager.
Als jij, mens.”

Ze begon. En stopte halverwege.

En je zag het gebeuren.
Niet in haar hoofd. In haar lijf.

Alsof ze het opeens voelde: dit klopt niet.

Ik zei: “𝐃𝐢𝐭 𝐡𝐞𝐞𝐭 𝐠𝐫𝐢𝐩 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐣𝐞 𝐡𝐨𝐨𝐟𝐝 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐞 𝐰𝐞𝐞𝐤/𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐝𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐭𝐞 𝐩𝐥𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧.”
“𝐉𝐞 𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥 𝐳𝐞𝐠𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬.”

Ze wilde meteen uitleggen waarom elk agendapunt ‘moest’.

Ik onderbrak haar:
“Prima. Dan is dit dus je keuze.”
“Niet bewust.”
“Maar wel een keuze.”

Stilte.

Nog voordat we iets veranderden, leverde dit inzicht haar iets op wat ze al weken niet meer had gevoeld:
𝐡𝐞𝐥𝐝𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝.

En dát is de confrontatie van januari voor slimme mensen:
je noemt het efficiënt en strak, maar eigenlijk stel je één ding uit: kiezen.
Niet groter. Niet sneller.
𝐄é𝐧 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞.

𝐖𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐞𝐧𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐢𝐧 𝟐𝟎𝟐𝟔 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐦𝐞𝐞𝐧𝐞𝐞𝐦𝐭?