Zodra niets nuttig hoeft te zijn, verschijnt er een vrouw die ik thuis bijna nooit zie.

Ik loop de deur uit zonder plan en zonder idee waar ik uit kom.

Ik drink koffie bij een café waar ik nog nooit ben geweest. Een half uur sta ik naar een steegje te kijken omdat er een klimplant hangt die volop in bloei staat. En op een marktje praat ik met een oude vrouw over haar tomaten, in ’t Frans alsof ik er al mijn hele leven woon.

Thuis heb ik altijd een reden om ergens naartoe te gaan. Er moet iets af, of iemand wacht op iets, of er tikt weer een lijstje in mijn hoofd dat op afvinken wacht.

Wie ben ik als er niets af hoeft?

Ik merk dat die vraag me op vakantie blijft achtervolgen. Want de vrouw die vanmiddag in een steegje staat, is niet minder ik dan de vrouw die om zeven uur ’s ochtends al haar mail heeft doorgenomen. Ze is alleen anders. Rustiger. En ze hoeft even niets te bewijzen.

Ik hoor het terug bij leiders die net terug zijn van vakantie. Op de tweede dag thuis is die andere kant alweer weg. Alsof je haar alleen tevoorschijn krijgt op een terras in de zon.

Ik geloof daar niet in.

Ik denk dat die andere ik altijd meereist, dat ze alleen thuis geen kans krijgt om zichtbaar te zijn. Omdat er altijd iets belangrijkers is dan een uur zonder plan.

Waarom laat je die andere ik zo makkelijk verdampen zodra je thuis bent?