"Als ik het niet zelf doe, gaat het niet goed."

Hij zei het laconiek, alsof het gewoon zo was. En jarenlang klopte het ook.

Hij bouwde zijn bedrijf op door overal bovenop te zitten. Elk voorstel las hij na, elke beslissing liep langs hem. Daar is hij groot mee geworden en zijn mensen weten het: leg het maar bij hem neer, hij vangt het wel op.

En precies daar zit de val. Want hoe meer hij overneemt, hoe minder de ander leert. Hoe vaker hij het oplost, hoe zekerder iedereen weet dat ze het niet zelf hoeven te kunnen. Zo heeft hij een bedrijf gebouwd dat op één plek draait. De zijne.

Hij noemt het verantwoordelijkheid. Betrokkenheid. Kwaliteit bewaken.

Maar op een avond, als iedereen naar huis is en hij de laatste dingen nog even zelf nakijkt, voelt het niet als betrokkenheid. Het voelt leeg. Hij draagt alles en er is niemand die iets van hem kan overnemen.

Loslaten durft hij niet. Want als hij loslaat, blijkt misschien dat het ook zonder hem kan. En dat is een stiller soort angst dan de angst dat het misgaat.

Hij ziet zichzelf als iemand die z'n mensen ruimte geeft. Van buiten ziet het er ook zo uit. Het verschil zit in wat er gebeurt als hij niet in de kamer is.

De kracht waarmee hij alles kon dragen, werd de plek waar hij zijn zekerheid vandaan haalt.