Niets wat ik doe, begint bij mij.

Dat besef overviel me zondag in het museum. Kunst is waar ik mee ben grootgebracht en ik laad er nog altijd van op. Ik liep door de zalen met oude en moderne kunst door elkaar en bleef hangen bij het oude.

Zelfs de meest vrije kunstenaar schept niet uit het niets. Zijn eigen geest, zijn eigen hand. En toch draagt hij alles mee wat vòòr hem kwam. Niets hangt daar op zichzelf.

Ik hoor het vaker bij leiders: ik wil vernieuwing, mijn eigen koers, mijn eigen kleur. En bijna altijd blijkt dat die koers ergens op rust. Op iemand die het ooit begon, met niets. Op een generatie die bouwde wat er nu vanzelfsprekend staat.

Wie dat meeneemt, hoeft niet bij nul te beginnen. Dan is herkomst geen last, maar de plek waar je op staat.