Bij mijn broer hoef ik niets te zijn.

Vandaag reis ik naar Piemonte, waar hij woont. We vieren dat hij jarig is, met een deel van de familie erbij.

Ik werk het hele jaar met mensen over waar ze vandaan komen. Over de familie die hen vormde, wat ze meekregen, wat ze meedragen zonder het te weten. En deze week zie ik de mijne weer.

Een familie is nooit een plaatje. Er is verlies, er zijn dingen die schuren, er zijn stiltes die iedereen kent en niemand benoemt. Dat maakt het niet minder waardevol. Misschien juist meer.

Want wat me raakt, is niet of alles klopt. Het is dat je bij elkaar hoort, ook als het ingewikkeld is. Dat er mensen zijn bij wie je naam al bestond voordat die ergens voor moest staan.

Dat zie ik ook bij de leiders tegenover me. Ze bouwen bedrijven, dragen verantwoordelijkheid, worden overal gezien om wat ze leveren. En langzaam gaan erbij horen en nodig zijn door elkaar lopen. Tot ze bijna nergens meer komen waar niemand iets van ze nodig heeft.

Deze week zit ik bij mijn broer aan tafel. Geen rol, geen werk. Gewoon zijn zus.

Waar hoor jij nog, zonder dat iemand iets van je nodig heeft?