“Ik erger me de hele dag aan half werk.”

Hij zei het toen hij tegenover me zat, halverwege onze eerste dag samen. Bijna terloops, alsof het gewoon een feit was.

En op een manier is het dat ook. Hij ziet alles. De fout in het stuk, het detail dat niet klopt, de zin die net niet raak is. Sneller dan wie dan ook en overal. Daar is hij groot mee geworden.

Alleen zijn de mensen om hem heen voorzichtig geworden. Ze leggen niets meer voor voordat het af is, want half werk overleeft zijn blik niet. En zo krijgt hij precies wat hij het minst wil: mensen die afwachten, die het bij hem neerleggen.

Waar komt die scherpe toon toch vandaan, vroeg ik me af. We zoeken het samen uit. En uiteindelijk komt het neer op één zin, diep weggestopt: doe ik het zelf wel goed genoeg?

Want als hij het al niet goed genoeg zou doen, wie om hem heen dan wel?

Zijn scherpte was ooit zijn motor. Daar heeft hij alles mee bereikt, daar heeft hij zich mee bewezen. Tot ze omsloeg in iets wat meer weghaalt dan het brengt.

Dat zie ik vaker bij de scherpste leiders die ik spreek. Wat ze zien klopt vaak. De fout is echt, het detail deugt niet. En toch zit er in de felheid waarmee ze erop springen iets wat niet over die fout gaat.

Ze proberen bij een ander recht te zetten wat ze bij zichzelf nooit hebben laten rusten.

Niet elke lat die je bij een ander legt, is voor die ander bedoeld.