Ik stond al een uur ‘aan’ voordat de dag goed en wel begonnen was.

Gedachten die vooruit holden.
Lijstjes die zich opstapelden.
Plannen die in mijn hoofd al drie stappen verder waren.

En ineens betrapte ik mezelf:
ik was precies datgene aan het doen waar ik de mensen in mijn trajecten uit probeer te trekken.

Ik stond op.
Pakte koffie.
En ben gewoon gaan zitten.

Niets oplossen.
Niets bedenken.
Alleen maar even zijn met de onrust die er blijkbaar zat.

Binnen vijf minuten was de onrust weg.

Niet omdat mijn lijstje korter was geworden,
maar omdat ík was gestopt met rennen.

Dit is de kramp waar ik ondernemers en leiders dagelijks in zie vastlopen.

Je blijft maar doorgaan.
Maar je stapt nergens meer uit.

Als je de pauzeknop niet meer kunt vinden, gebeurt er dit:

• Je reageert alleen nog maar en wordt geleefd door alles wat op je afkomt, in plaats van dat je zelf de koers bepaalt
• Je logica neemt het over en je maakt keuzes die kloppen op papier, maar niet meer voor jou
• Je raakt jezelf kwijt in alles wat ‘moet’, terwijl je allang voelt dat het anders mag

Echte helderheid ontstaat niet terwijl je harder gaat rennen.

Het ontstaat op het moment dat je stopt.

En juist dat… lukt de meeste mensen niet alleen.

𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐩𝐫𝐞𝐜𝐢𝐞𝐬 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝟐-𝐝𝐚𝐚𝐠𝐬𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐣𝐞𝐜𝐭𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐠𝐚𝐚𝐧.

Twee dagen waarin je uit die constante ‘aan-stand’ stapt
en weer voelt wat er echt speelt.

Zodat de keuzes die je maakt niet alleen logisch zijn,
maar ook kloppen.

Hoe lang blijf jij nog rennen terwijl je allang weet dat je stil moet staan?

Als je voelt dat dit over jou gaat en je daar niet nog maanden in wilt blijven hangen,
stuur me een bericht.