“Ik ben gewoon heel open en betrokken.”

Het is de mooiste verpakking die ik ken voor het structureel weggeven van jezelf.

Je denkt dat je verbindt.
Maar eigenlijk ben je jezelf continu aan het aanpassen.

Ik heb het zelf ook jarenlang gedaan.

Je voelt al wat de ander nodig heeft voordat er een woord is gezegd.
Je denkt drie stappen vooruit.
Je houdt rekening met alles en iedereen.

Het voelt zorgzaam.
Het voelt verantwoordelijk.

Maar ondertussen ben jij degene die steeds een stukje opschuift.

Totdat je zover van jezelf bent verwijderd dat je eigen keuzes niet eens meer van jou voelen.
Je bent een expert geworden in het vakkundig ontwijken van je eigen grens.

Je merkt het hieraan:

👉Je zegt ja terwijl je al voelt dat het niet klopt
👉Je lost problemen op die niet van jou zijn
👉Je past je aan zonder dat iemand het van je vraagt

Het keerpunt zit niet in nóg beter aanvoelen of nóg opener zijn.
Het zit in het moment dat je stopt met meebewegen.

Dat je durft te kiezen voor wat voor jou klopt,
ook als dat aan de andere kant van de tafel schuurt.

Een grens aangeven maakt je niet minder open.
Het maakt je eindelijk zichtbaar.

Ben je echt zo betrokken,
of ben je vooral heel hard aan het wegrennen voor je eigen grens?