De avond voor mijn vakantie werk ik het hardst.

Niet omdat het moet. Omdat ik niet weet wat er gebeurt als ik stop.

Mijn kaken staan al dagen op elkaar. ’s Ochtends bij het tandenpoetsen voel ik het, die zeurende pijn onder mijn oren, en dan denk ik: nog even. Nog drie dagen. Daarna zakt het vanzelf.

Dat doet het niet.

Want ik ken mezelf. De eerste twee dagen aan zee lig ik er doorheen. Slecht slapen, hoofdpijn, een humeur dat nergens op slaat. Alsof mijn lijf pas durft te zakken als niemand meer iets van me wil.

Dus vul ik de laatste avond. Nog een mail, nog een lijstje voor mezelf, nog even alles dichttimmeren zodat er niets openstaat. Alles liever dan met lege handen de auto in.

Ik hoor het terug bij de CEO’s, directeuren en eigenaren die ik spreek. De laptop gaat mee en blijft dicht, zeggen ze erbij. En dan de derde dag, met koorts op een balkon, of met een rug die er ineens uit ligt.

Niemand noemt het zo. Het heet druk. Het heet even alles afronden voor de zomer.

Als je jarenlang je waarde haalt uit wat je levert, weet je niet meer wie je bent zodra er even niets meer hoeft te leveren.

Vanavond werk ik door. Morgen begint de vakantie waar ik al drie dagen tegenop kijk.