Het wordt nooit hardop gezegd. Zo werkt het niet. Het zit in het stemmetje dat fluistert: nog één ding erbij, nog even doorzetten, dan is het goed. En als je even niets te bieden hebt, wordt het stil vanbinnen.
De felicitaties komen binnen. De cijfers kloppen. Het team draait.
En dat stemmetje zegt onverstoorbaar: nog niet genoeg.
Dat is geen ambitie. Dat is de overtuiging dat je pas telt als je iets toevoegt.
En op de momenten dat er even niets te doen is, in de auto naar huis, op de zondagmiddag, gaat die stem gewoon door. Dan zoek je iets. Een mail, een lijstje, een gesprek dat ook morgen had gekund. Alles liever dan die stilte.
Wat blijft er van jou over als je even niets presteert?
Ik heb lang gedacht dat ik iets moest presteren om er te mogen zijn.
Vorige
Vorige
De avond voor mijn vakantie werk ik het hardst.
Volgende
Volgende