Zodra ik terug ben, trekt alles aan me om die rol weer op te pakken. De mails die op mij wachten. De klanten die me bellen zoals ze me altijd belden. Iedereen is ingesteld op wie ik was, niet op hoe ik terugkwam.
Een systeem duwt me terug naar het bekende. Niet uit onwil. Gewoon omdat het bekende voor iedereen makkelijker is dan mijn verandering.
“Straks, als het rustiger is”, is dan geen planning meer. Het is de nette manier waarop het systeem me vasthoudt, en waarop ik dat toelaat.
Wat houdt jou op je plek terwijl je allang weet dat je wilt bewegen?
Het ligt niet aan discipline. Het ligt aan hoe makkelijk ik weer pas in wat er al stond. In de rol die ik al jaren speel.
Vorige
Vorige
“Ik red me altijd. Dat is nou net het probleem.”
Volgende
Volgende