“Ik red me altijd. Dat is nou net het probleem.”

Dat zei hij halverwege ons gesprek, en hij schrok een beetje van zichzelf.

Hij kan alles aan. Dat is geen borstklopperij, het is gewoon waar. Hoe zwaarder het wordt, hoe rustiger hij lijkt. Als er brand is, wordt iedereen onrustig behalve hij. Zijn hele bedrijf leunt op dat vermogen.

Alleen is er niemand meer die vraagt hoe het met hém gaat. Waarom zou je. Hij redt zich toch.

Zo is hij de sterkste geworden op een plek waar niemand hem nog vasthoudt.

De spanning zit in zijn kaken, in zijn nek, in een slaap die al maanden niet meer diep wordt. Zijn lijf houdt de rekening bij die niemand hem stuurt.

En het gekke is: hoe beter hij het redt, hoe eenzamer het wordt. Elke keer dat hij het weer oplost, bevestigt hij het beeld dat hij niemand nodig heeft.

Zo bouwt hij, zonder het te weten, zelf het systeem waarin niemand meer ziet dat ook hij gedragen mag worden.

Wat als elke keer dat jij jezelf redt, het voor de mensen om je heen vanzelfsprekender wordt dat jij niemand nodig hebt?