“Ik krijg het warm en ik weet niet wat er met me gebeurt.”

Vroeg in de ochtend krijg ik een bericht van een coachee. Of we even kunnen bellen. Hij moet straks een belangrijke meeting in en merkt dat hij rood wordt.

We bellen.

In ons traject staat hij steeds vaker stil bij zichzelf. Bij wat hij voelt en bij hoe makkelijk hij daar normaal aan voorbijgaat. En nu merkt hij dingen op die hem eerder ontgingen.

Dat is het verraderlijke aan jezelf beter leren kennen. Het klinkt mooi, tot je iets begint te voelen waar je vroeger dwars doorheen walste.

Want zolang hij het negeerde, was er niets aan de hand. Nu hij het voelt, lijkt het alsof er iets mis is. Terwijl er niets mis is. Hij merkt alleen eindelijk op wat er altijd al was.

Hij is degene die het overzicht houdt en zich aanpast. En onder die rol zit bij hem een oude, vertrouwde plek. In zijn werk, en vaak al veel eerder in zijn gezin: "ik zorg dat het goed gaat."

Later krijg ik een appje. Het is goed gegaan. Ik glimlach, want ik weet hoeveel er in zo’n kort moment kan verschuiven.

Het ging niet goed omdat de spanning weg was. Maar omdat hij niet meer dacht dat die spanning betekende dat er iets mis met hem was.