Het is dinsdagochtend in de herfstvakantie en het is stiller in het gebouw. Er staan geen afspraken en het verkeer in mijn inbox is trager. Ik voel mijn schouders zakken en er komt iets in me tot rust.
En precies dan zie ik het, dat ding dat ik al maanden anders wil doen. Het is er de hele tijd al.
Maar zodra ik aan volgende week denk, voel ik het alweer terugkomen. Mijn kaken spannen en mijn adem gaat hoger. Het oude ritme staat al klaar om me op te halen.
De mails die dan weer op me liggen te wachten. De mensen die me bellen zoals ze me altijd belden. Alles om me heen is ingesteld op wie ik was, niet op wie ik wil zijn.
En dus zeg ik tegen mezelf: straks, als het weer wat rustiger is.
Maar mijn lijf weet het al. Rustig wordt het niet vanzelf. Het bekende is nu eenmaal makkelijker dan mijn verandering, voor iedereen om me heen en voor mij.
"Straks, als het rustiger is" is geen planning. Het is de nette manier waarop ik mezelf op mijn plek houd.
Wat wacht er bij jou op "straks"?
Ik zie pas wat ik wil veranderen als het stil genoeg is.
Vorige
Vorige
“Ik krijg het warm en ik weet niet wat er met me gebeurt.”
Volgende
Volgende