Vorige week heb ik hem aan de telefoon. We zijn twee dagen aan het inplannen, want hij zou weer bij me komen. Maar het komt nu niet uit, zegt hij. Te weinig tijd. Hij zit midden in het laatste kwartaal.
En dan valt die zin. Ik red het nog wel even tot de kerst.
Het blijft even stil.
Dan hoor ik hem schrikken van wat hij zelf zegt. "Het is eigenlijk belachelijk," zegt hij. "Waar doe ik het allemaal voor?"
Volhouden tot een datum klinkt als een plan. Maar het is uitstel met een afloopdatum erop. Je zet jezelf op standje overleven en noemt het discipline.
Ik zie het elk jaar rond deze tijd. De begroting moet af, het jaarplan ligt open en alles wat aandacht vraagt schuift door naar januari. Na de kerst.
Alleen verandert er in januari niets aan de manier waarop je werkt. Je neemt jezelf gewoon mee de jaarwisseling over.
We hebben uiteindelijk toch twee dagen gepland, nog voor de kerst. Niet omdat zijn agenda het ineens toeliet, maar omdat hij het nieuwe jaar niet wilde beginnen zoals hij dit jaar afsluit.
"Ik red het nog wel even tot de kerst."
Volgende
Volgende