Ik doe altijd moeite. Ook als het niet hoeft.

Zaterdagmiddag, na een wandeling over de hei, zitten we te lunchen. De herfstzon geeft nog wat warmte en ik merk dat ik volledig ontspannen ben. We praten, we lachen, we bestellen nog iets te drinken. Niets bijzonders. En juist dat valt me op.

Ik zeg hardop wat ik me realiseer. Dat er zo weinig hoeft wanneer je het echt fijn hebt met iemand. Dat je niet zoekt naar wat de ander bedoelt. Hij kijkt me aan en zegt dat hij het precies zo ervaart.

Dat raakt me meer dan ik had verwacht. Want ik ken de andere kant ook. Dat je blijft begrijpen en rekening houdt en je best doet, in de overtuiging dat het er nu eenmaal bij hoort.

Natuurlijk vraagt alles wat je dierbaar is om aandacht. Maar er zit verschil tussen aandacht geven aan iets wat goed is en steeds proberen iets goed te krijgen.

Ik werk al jaren met mensen die schakelen zodra iets niet loopt. Die bijsturen voordat iemand erom vraagt. Bij hen voelt rust al snel alsof ze iets over het hoofd zien.

Soms blijf je moeite doen. Niet omdat het nodig is, maar omdat je niet anders gewend bent.

Dat is wat me die middag in de herfstzon verwondert. Dat iets wat klopt niet voortdurend om inspanning hoeft te vragen.