Ik zeg ja, maar ik voel nee.

Het is kwart over zes, ik sta net mijn tas in te pakken, als de telefoon gaat. Of ik er morgen toch nog even bij kan zijn.

Ik hoor mezelf ja zeggen voordat ik heb nagedacht. Vriendelijk, meteen, alsof het niets is. En terwijl ik ophang voel ik de spanning in mijn lijf omhoogkruipen. Mijn agenda zat al vol. Ik wist het, en toch zei ik ja.

Ik stem in terwijl ik geen ruimte heb. Ik neem iets over wat niet van mij is. Ik blijf beschikbaar, ook als er vanbinnen allang niets meer te geven valt.

Dat voelt als betrokkenheid. Als loyaliteit. En precies daar zit de valkuil: loyaliteit en jezelf inleveren lijken soms sprekend op elkaar. Tot je merkt dat je overal een beetje bent, en nergens echt.

Tot ik het laatst een keer niet deed. De telefoon ging, hetzelfde verzoek, en ik zei nee. Rustig, zonder uitleg. En er viel niets om. Er kwam ruimte. En in die ruimte had ik ineens wél iets te geven. Aandacht die echt was, in plaats van beleefd.

En ik ben de enige niet. De leiders met wie ik werk zeggen overal ja, uit betrokkenheid, uit loyaliteit. En raken precies daardoor leeg. Ze denken dat ze verbinding houden, maar ze leveren zichzelf beetje bij beetje in.

Een grens haalt niets weg. Hij maakt ruimte om vol te geven.