"Mijn deur staat altijd open. Toch hoor ik alles pas achteraf."

De directeur tegenover me kijkt me verbaasd aan. Hij geeft zijn mensen alle ruimte en vraagt regelmatig om hun mening.

Ik vraag hem wat hij doet wanneer iemand met een idee komt waar hij zelf anders over denkt.

"Dan leg ik uit hoe ik het zie."

"En daarna?"

Hij lacht. "Dan zijn we er meestal wel uit."

We kijken elkaar even aan.

Hij is gewend om snel te denken, verbanden te leggen en besluiten te nemen. Het heeft hem veel gebracht, ook in zijn bedrijf. Maar ergens onderweg is zijn snelheid de ruimte van anderen gaan bepalen.

Hij wil wel luisteren. Hij heeft alleen vaak zijn antwoord al klaar terwijl de ander nog naar woorden zoekt.

We praten over wat er gebeurt wanneer hij zijn eerste reactie eens niet geeft en nieuwsgierig blijft, ook als hij denkt het antwoord al te weten.

Hij leunt achterover.

"Dus misschien moet ik wat minder snel zijn."

Ik glimlach.

Want soms vraagt leiderschap niet om een beter antwoord. Maar om de bereidheid het antwoord nog even niet te geven.