Soms is begrijpen de slimste manier om niet te hoeven veranderen.

Tegenover me zit een directeur die tien minuten lang precies uitlegt waarom zijn team niet zelfstandig wordt. Hij heeft het patroon scherp, de oorzaak ook. Dan vraag ik wat hij maandag anders gaat doen. Zijn kaken gaan op elkaar en het blijft even stil.

Je kunt haarfijn uitleggen waarom iets gebeurt en precies daardoor stil blijven staan.

Je weet dat je te veel naar je toe trekt, dat je gesprekken uitstelt, dat je iemand in je team te lang beschermt. En dat je manier van leidinggeven ooit werkte, maar inmiddels iets anders vraagt. Je kunt het allemaal verklaren.

Maar inzicht verandert nog geen gedrag. Soms maakt het het zelfs makkelijker om te blijven waar je bent. Want zolang je nog aan het begrijpen bent, hoef je nog niet te bewegen.

Ik ken het ook van mezelf. Begrijpen is mijn vak en soms mijn valkuil. Ook ik heb mezelf betrapt op nog een verklaring, nog een inzicht, terwijl ik diep vanbinnen allang wist wat ik moest doen.

Er komt een moment dat begrijpen je niet verder brengt. Dat je stopt met de vraag: waarom gebeurt dit?

En jezelf iets anders gaat vragen.
Wat weet je eigenlijk allang, maar doe je nog niet?