Je ziet spanning niet aan wat je zegt. Je ziet het aan wat je blijft uitleggen.

Herken je dat gevoel? Die onbedwingbare drang om nog een zin toe te voegen? Nog een nuance?

Dat is de spanning die spreekt. De wil om het goed te doen. Niets verkeerd te zeggen. De regie houden.

Een van mijn coachees liep hier tijdens Dag 1 van zijn 2-daagse traject tegenaan. Scherp, analytisch, inhoudelijk sterk maar constant bezig met verduidelijken. Niet omdat het moest of nodig was maar omdat er onder de oppervlakte onrust zat.

Tot Dag 2.

Daar gebeurde iets interessants.

Zijn scherpte bleef. Zijn betrokkenheid ook. Maar die diepe, onderliggende spanning viel weg.

En toen veranderde alles.

Minder woorden. Meer helderheid.
Minder uitleg. Meer rust in de ruimte.

Hij stond er. Aanwezig. Krachtig. Zonder iets toe te hoeven voegen.

Veel leiders denken dat overtuigen de weg is. Meer argumenten. Meer woorden.

Maar volwassen leiderschap toont zich juist in wat je niet meer hoeft toe te lichten.

De echte vraag is: Waar blijf jij nog uitleggen, terwijl het allang tijd is om gewoon te gaan staan?

Activeer om grotere afbeelding te bekijken,