Hij was op.

Niet burn-out, niet ziek, gewoon leeg.

Zijn agenda stond vol met dingen die ooit energie gaven,
maar nu alleen nog discipline vroegen.

Hij zei: “Ik voel me vlak, terwijl alles loopt.”

Ik herkende het meteen.
Het moment waarop je merkt dat je niet uitgeput bent van wat je doet,
maar van hoe je het doet.*

We praten vaak over tijd, prioriteiten, balans.
Maar zelden over energie.
Over dat stille signaal in je lijf dat feilloos weet of iets klopt.

In meer dan twintig jaar coaching heb ik één ding steeds opnieuw gezien:
energie liegt nooit.

Ze vertelt je precies waar je te veel vasthoudt,
waar je te hard bewijst,
en waar je iets doet dat niet meer van jou is.

𝐄𝐜𝐡𝐭𝐞 𝐠𝐫𝐨𝐞𝐢 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐞 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐥𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐭 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐭 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐞𝐟𝐭.
𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐭 𝐡𝐨𝐨𝐫𝐭, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐭 𝐤𝐥𝐨𝐩𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐨𝐮.