Ik bleef sleutelen aan de inhoud, terwijl ik allang wist dat ik moest gaan staan.

Ik betrapte mezelf er laatst weer op tijdens een voorbereiding voor een presentatie. Ik bleef m’n verhaal aanscherpen. Nog meer feiten verzamelen, nog scherper formuleren wat ik precies wilde zeggen.

Ik schoof het onder de noemer professionaliteit. Maar mijn lijf gaf een heel ander signaal. Ik was niet aan het verbeteren, ik was aan het vluchten.

Ik hield mezelf nuttig in de details, om de echte ontmoeting nog even niet aan te hoeven gaan.

Het was veel veiliger om de controle te zoeken in de tekst, dan de spanning toe te laten over wat er echt van mij gevraagd wordt. Durf ik straks volledig aanwezig te zijn? Durf ik echt te gaan staan voor wat ik in de onderstroom zie?

Zolang ik bleef schaven aan de woorden, hoefde ik niet te zijn.

Dit mechanisme is precies wat helder leiderschap in de weg staat.

·       Het hoofd maakt overuren met analyse, om de onrust te parkeren.
·       De buitenkant krijgt alle aandacht, zodat we de binnenkant kunnen negeren.
·       De inhoud wordt een schuilplaats, zodat we de essentie kunnen uitstellen.

Het kost je je scherpte.

𝐇𝐞𝐥𝐝𝐞𝐫 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐧𝐚𝐦𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐝 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧 𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐝𝐨𝐞𝐧.
Niet om nog meer nadenken.

De mensen die ik begeleid zitten niet te wachten op een perfect verhaal. Ze zoeken iemand die de regie pakt, aanwezig is en handelt naar wat er werkelijk toe doet.

Wat kost jouw 'harde werken' in de details jou op dit moment?

En wat probeer jij niet te hoeven voelen door nu weer zo diep de inhoud in te duiken?

Activeer om grotere afbeelding te bekijken,