"Ik weet niet meer of ik het nog doe omdat ik het wil, of omdat ze het van me verwachten."

Een CEO zei het me laatst. Aan het einde van een coachsessie. Zo tussen neus en lippen door.

Ik herken die zin. Ik heb 'm zelf ook gedacht, in andere bewoordingen. En ik hoor 'm in tien varianten per maand van ondernemers en leiders in gesprekken en coachtrajecten.

Er is een stille spanning die alleen professionals kennen. Het zit niet in je hoofd. Het zit tussen je schouderbladen. In dat moment dat je 'ja' zegt terwijl iets in je nog niet had bedacht of het wel klopt.

Het is niet vermoeidheid.
Niet stress.
Iets dat eronder zit.

Het is het gevoel dat je niet meer voldoet aan wat anderen van je verwachten.
Het team. De klanten. De aandeelhouders. Je partner. Je gezin.
Allemaal.
Tegelijk.

En jij staat in het midden en probeert het bij te benen.

Dat is geen leiderschap. Dat is overleven dat goed geregisseerd is.

Ik merkte het zelf jarenlang niet eens. Het ging zo subtiel. Een 'ja' waarvan ik nog dezelfde middag voelde dat het 'nee' had moeten zijn. Een beslissing waarvan ik later dacht: had die echt van mij moeten komen? Een keuze die ik nam omdat ik wist hoe iemand anders zou reageren als ik 'm niet zou nemen.

Tot ik begreep dat echt leiderschap pas begint wanneer je je eigen kompas terugpakt. Wanneer je beslist vanuit wat klopt voor jou. Niet vanuit wat de buitenwereld van je verwacht, hoe goed bedoeld die verwachtingen ook zijn.

Wat helpt:

1. Schrijf op welke verwachting van wie komt.
2. Kijk per verwachting: is dit een lopende afspraak, of mijn eigen aanname?
3. Kies welke je nog wil dragen. En welke je terug kunt geven.

𝐄𝐞𝐧 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫 𝐝𝐢𝐞 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐰𝐚𝐜𝐡𝐭𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭, 𝐫𝐚𝐚𝐤𝐭 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐤𝐰𝐢𝐣𝐭.
Een leider die kiest welke verwachtingen hij draagt, neemt zijn regie terug.

Welke verwachting van iemand anders draag jij eigenlijk al te lang?