Wat ik niet onder ogen zie, gaat me sturen.

Ik merkte dat ik dingen bleef uitstellen die ik niet onder ogen wilde zien.

Dus ging ik vanochtend buiten op een bankje zitten, met een pen en notebook in de vroege zon.

Geen agenda, geen lijstje.
Alleen drie vragen aan mezelf:

• Wat zit er al weken in mijn hoofd, en wat zegt het?
• Welk gevoel duw ik weg omdat er geen tijd voor is?
• Wat voelt mijn lichaam, dat mijn hoofd nog niet erkent?

Zonder dit moment blijf ik reageren op dingen die ik niet begrijp.

Op papier ga ik vanzelf langzamer. Ik denk bewuster en voel meer mee.
Niets hoeft mooi te zijn. Dat maakt het rauwer en echter.
Mijn hoofd kalmeerde, mijn gevoel kreeg ruimte en mijn lichaam dacht mee.

Ik begin mijn coachdag.
Met rust, richting en helderheid.

Zolang ik het niet opschrijf, blijft het me sturen.