“Ik weet precies wat ik doe. En toch verandert er niets.”

In de gesprekken die ik met leiders en professionals voer, vallen me vaak dezelfde dingen op.

Namelijk hoeveel zelfinzicht er al is. Ze kunnen haarfijn uitleggen wat er speelt, waar ze tegenaanlopen, waar hun patronen vandaan komen en ook waarom ze steeds in dezelfde valkuil stappen.

De een benoemt zijn patroon zonder aarzelen. Een ander bestudeert het zelfs voor zijn werk en ziet bij anderen feilloos wat hij bij zichzelf laat gebeuren. Weer een ander schrijft haar inzichten op.
En toch zitten ze er nog middenin.

Dat zie ik vaker dan je zou denken.

We doen vaak alsof verandering begint bij een nieuw inzicht, dat ene boek, die ene training waarin het kwartje valt. Dus we lezen, analyseren, we begrijpen onszelf steeds beter.

En toch verandert er vaak verrassend weinig.
Want je hoofd heeft het meestal al lang begrepen. Je weet waarschijnlijk precies waar je patroon vandaan komt. Wanneer het opspeelt. Wat het je kost. Misschien zelfs waarom je het blijft doen.

Het probleem zit niet in het begrijpen. Het zit in het moment zelf. In de drukte, onder spanning, als de telefoon gaat en iedereen iets van je wil. Dan val je terug in wat je al honderd keer hebt gedaan, hoe goed je het ook doorhebt.

Daarom geloof ik niet zo in nóg een inzicht.
Inzicht is zeker waardevol en is het begin.

Het echte werk komt erna, het patroon voelen op het moment dat het zich aandient en iets anders kiezen op de plek waar het misgaat.

En daar ligt de keuze.

Je kunt blijven zitten en niets doen. Of je komt in beweging en kiest
juist daar waar het schuurt, onder druk en in het moment voor iets anders dan je altijd deed.

Je merkt het pas als je het verschil voelt. Dan pas verandert je gedrag echt. Niet in je hoofd, maar met elke stap die je zet.

Snappen wat je doet is waardevol. Er daadwerkelijk naartoe bewegen is de verandering.