Om 06:30 gaat de wekker. Om 23:00 is er pas iets van jou over.

Dat zeiden drie leiders deze week tegen mij. Verschillende bedrijven. Dezelfde dag.

Tussen die twee momenten zit een dag die helemaal vol zit. Het team dat op je rekent, de ene vergadering na de andere, nog even naar een andere vestiging. En 's avonds wil je er ook zijn voor je gezin. Aandacht geven. Luisteren. Erbij zijn.

Pas als het huis stil wordt en de kinderen slapen, ontstaat er weer een beetje ruimte. En in die stilte komt er iets naar boven wat je overdag niet merkt. Niet dat je alleen moe bent. Maar dat je zo lang hebt gezorgd, geregeld, gedragen en volgehouden, dat je niet meer goed weet wat er van jou overblijft als niemand iets van je vraagt.

Alles draait perfect. Je bent succesvol.
Je werk, je gezin, je verantwoordelijkheden.

Alleen jij bent onderweg ergens uit beeld geraakt. En misschien is dat wel de vermoeidheid die het meest pijn doet.

๐–๐ข๐ž ๐›๐ž๐ง ๐ข๐ค ๐ž๐ข๐ ๐ž๐ง๐ฅ๐ข๐ฃ๐ค ๐ณ๐ž๐ฅ๐Ÿ ๐ง๐จ๐ ?

Alledrie zeiden ze hetzelfde: "๐˜๐˜ฌ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ฃ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ธ๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ต๐˜ช๐˜ซ๐˜ฅ ๐˜ท๐˜ฐ๐˜ฐ๐˜ณ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ง."

Ik heb ze alledrie hetzelfde teruggegeven. Omdat ik herken wat er onder hun woorden zit. Niet een paar drukke weken, maar een manier van leven waarin zijzelf steeds als laatste aan de beurt komen.

Want wat zij beschrijven is voor mij geen drukke week of een tijdelijke fase of een project dat bijna afgerond is.

Het is een patroon.

En patronen herhalen zichzelf, tot dat er iets verandert.

De vraag voor een leider die deze dag herkent, is dan ook niet: hoe vind ik tijd voor mezelf?

De vraag is: ๐˜ธ๐˜ข๐˜ข๐˜ณ ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ฌ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ง ๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜จ ๐˜ฌ๐˜ธ๐˜ช๐˜ซ๐˜ต๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ข๐˜ข๐˜ฌ๐˜ต?

Want dat moment om elf uur 's avonds is eigenlijk geen tijd voor jezelf. Het is het moment waarop alles en iedereen aan bod is geweest en jij als laatste overblijft.

Echte tijd voor jezelf ontstaat niet vanzelf. Daar moet je bewust ruimte voor maken. Eerder op de dag. Op een moment dat je nog energie hebt. Dat je nog aanwezig bent.

Want als je niet oppast, wordt jezelf-zijn iets voor tussendoor.

En wordt leiderschap vooral iets wat je doet, in plaats van iets wat je bent.

Misschien is dit het moment om die ruimte wรฉl te maken. Als je daarover wilt praten, stuur me gerust een bericht.


Vorige
Vorige

โ€œIk weet precies wat ik doe. En toch verandert er niets.โ€

Volgende
Volgende

Wat ik niet onder ogen zie, gaat me sturen.