Je zorgt voor iedereen. Ondertussen raak je jezelf kwijt.

Je team, je bedrijf, je gezin, je klanten. Jij vangt op, jij lost op, jij gaat door.

En je doet het goed. Dat is precies het probleem.
Want omdat je het goed doet, stopt niemand je. En omdat niemand je stopt, stop jij jezelf niet.

Totdat je merkt dat je moe bent op een manier die een weekend niet oplost. Dat je korter bent. Minder aanwezig. Dat je de dingen doet, maar jezelf er niet meer in herkent.

Niet één grote klap. Gewoon, langzaam leger worden.

Je gaat door. Tot je lichaam je stopt.

Wachten tot dat moment is geen leiderschap.